We zitten samen in de auto. Annelies, moeder van 4 kinderen. 3 Gezonde meisjes en een ernstig meervoudig gehandicapte zoon van 17. Job. Ik ken Annelies nog niet heel lang, maar vanaf het eerste moment hebben wij een klik. Het gevoel alsof we elkaar al jaren kennen. We hebben dezelfde interesses. Houden van buiten zijn, wandelen, zingen en lachen veel. Maar misschien nog belangrijker: We genieten van de kleine dingen in ons leven.

We zijn op weg om haar zoon van school te halen. ‘Want ja, zo noemen wij dat. Al onze kinderen gaan naar school. Dus onze Job ook’. Tijdens onze autorit hebben wij het over de veranderingen in de wereld. De oorlogen, kinderen die in dit geweld opgroeien en zoveel ellende meemaken. Wat een traumatische ervaring dit voor hen is. De veranderingen in onze maatschappij. De groeiende eenzaamheid onder ouderen, minder aandacht hebben voor elkaar. En de veranderingen in de gezondheidszorg.

 

Moeder zijn van.

Job heeft naar mate hij ouder wordt meer zorg nodig. Hij wordt zwaarder, zijn lichaam werkt niet mee tijdens de verzorgingsmomenten. Annelies vertelt dat zij merkt dat door bezuinigingen de zorg voor Job is verandert. Ze iedere verandering, aanpassing bij meerdere instanties moet aankloppen. Ze zegt tegen mij: ‘Weet je wel hoeveel tijd en energie dit kost. Ik krijg vaak geen antwoord als ik een vraag per mail heb gesteld. Dan ga ik maar bellen en blijkt de juiste persoon niet aanwezig te zijn. Of ik een mail kan sturen.’ Ik schiet in de lach, maar zeg dat ik mij goed kan realiseren hoe frustrerend dit is. Ze doet het allemaal voor Job, hij kan het tenslotte niet zelf regelen en ik ben zijn moeder.

Annelies is zich heel goed bewust dat gehandicapten in andere landen het (veel) minder goed hebben dan in Nederland. ‘Maar toch klopt het ook niet in ons land’ zegt ze. Er is een verschil.

 

Gezond versus gehandicapt

Kinderen die gezond zijn gaan naar mate ze ouder worden een zelfstandiger leven leiden. Zij koppelen zich los van hun ouders. Gaan hun eigen toekomst opbouwen, studie volgen, werken en een salaris verdienen.

Wat een verschil met kinderen en volwassenen die gehandicapt zijn. Die volledig afhankelijk zijn van zorgverleners. En dat baart Annelies zorgen. Door de veranderingen in de zorg signaleert zij dat er minder tijd en aandacht is voor haar gehandicapte zoon. Op school is zijn klas groter geworden. Er zitten meer zorg intensieve kinderen in. Job zijn moeder vertelt: ‘Onze 3 meiden wonen allemaal zelfstandig. Voor Job zal de zorg alleen maar meer worden in de loop der jaren. Het lijkt wel alsof hier geen rekening mee wordt gehouden. Ik heb het gevoel dat ik Job continu moet verdedigen om iets waar hij niet om heeft gevraagd. Dat doet soms wel pijn.’

 

Ondeugend

Dan begint Annelies te lachen en vertelt dat het niet alleen maar kommer en kwel is. Job kan namelijk ook heel ondeugend zijn. Hij heeft zijn favoriete toetjes. Krijgt hij deze niet, dan laat hij het gewoon uit zijn mond lopen en kijkt je met glinsterende ogen aan. Job geeft ons ook zoveel liefde. Hij houdt van knuffelen. Het gebeurt regelmatig dat het net lijkt alsof hij ons dan roept door geluiden te maken.

Onze cadeautjes

Annelies weet dat ik Connecting Touch massages geef. De reacties die ik iedere keer weer krijg. Zo verschillend, maar voor mij o zo waardevol, waarop Annelies zegt: ‘Het zijn iedere keer weer cadeautjes die je krijgt. Als Job naar mij lacht, dan kan mijn dag niet meer stuk’.

Dat is precies zoals ik het ook ervaar. Genieten van de soms subtiele reacties van de mensen. De voldoening die dit geeft. Genieten van de kleine dingen in ons leven. Maar zeg nou zelf: ‘Hoe vaak krijg jij cadeautjes van je klanten? Ben jij benieuwd welke cadeautjes ik krijg? Lees dan dit verhaal

 

Mijn gratis cadeautje aan jou

Hoe zou jij het vinden als jij iemand met ernstig meervoudige beperkingen een handmassage kan geven?  Ik geef jou een gratis Video met handmassage cadeau

 

Ben jij ouder of begeleider van een kind of volwassene met ernstig meervoudige beperkingen? Wat zijn jullie cadeautjes en geniet momenten? Wil jij deze met ons delen? Ik hoor het graag. Vertel het mij gerust in een reactie hieronder.

 

Ps: Vanwege privacy redenen zij de namen in al mijn artikelen gefingeerd. 

 

‘Ik ben bang voor ze.’ zijn één van de eerste woorden die ze tegen mij zegt als ik vertel wat voor werk ik doe.

Ik sta op een door de weekse dag te wachten op de trein richting Leiden. De omroepster laat weten dat de trein 15 minuten vertraging heeft. De jonge vrouw naast mij zegt een paar harde woorden die ik maar niet ga herhalen. Het geeft wel reden tot contact. Ze vertelt dat ze een sollicitatiegesprek heeft en een aansluiting zal missen. Nadat ze mij meer verteld heeft over haar sollicitatie vraagt ze aan mij wat voor werk ik doe.

Ik ben bang

Ik vertel haar dat ik met mensen werk die een ernstig meervoudige beperking (EMB) of Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) hebben. Haar reactie is: ‘Wat knap, maar ik ben bang voor ze!’. Ik schrik van haar antwoord maar ga er wel op in. Ze vertelt dat ‘deze mensen onbetrouwbaar zijn, je nooit weet hoe ze reageren, ze agressief zijn en er vaak raar uitzien. Ik weet niet wat ik tegen ze moet zeggen. Eerlijk gezegd, ik negeer ze.’

 

Poeh, wat een ander beeld heeft zij dan mij. Er volgt een open gesprek. Ze zegt dat ze geen ervaring heeft met gehandicapten. Het is haar beeld. Ze is nieuwsgierig naar mijn ervaringen. Tja, waar begin je dan? Gewoon bij het begin. Welk beeld ik vroeger had. Dat dit niet de werkelijkheid is. Ik had alleen geen ervaring in het werken met mensen met een ernstige meervoudige beperking (EMB) of Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Nu wel.

En ja, ze kunnen agressief reageren. Dat komt vaak omdat prikkels heftiger binnen kunnen komen, vanuit onmacht, onduidelijkheid of een gevoel van onrechtvaardigheid en gebeurt niet zomaar (maar is dat bij ‘gewone’ mensen ook niet zo?). Ja, een lichaam met al zijn beperkingen ziet er anders uit, maar zegt niets over hoe deze persoon is. Er zijn altijd momenten dat hij/zij iets van zichzelf willen laten zien. Een simpele lach, een geluid, een gebaar.

Ik vertel de jonge vrouw wat ik ervoor terugkrijg als ik hen masseer of thuis verzorg. Dat ik de kleine dingen in het leven meer waardeer, ik dankbaar ben wat allemaal wel gaat.  Mensen met EMB en NAH veel meer weten en doorhebben wat er om hun heen gebeurt, dat zij ook gezien willen worden en aandacht willen krijgen. Het belang van oprechte aandacht, contact en duidelijkheid wat zorgt voor het opbouwen van een vertrouwensrelatie.  De voldoening die het mij geeft om iets voor hen te kunnen betekenen. Om de verbinding te zoeken. Ik moet aan Rick denken en vertel haar mijn ervaring met hem.

Rick

Sinds ruim een jaar kom ik wekelijks bij Rick thuis.  Een jonge jongen van begin 20, heeft altijd een lach op zijn gezicht en spreekt met zijn ogen. Ja, Rick is geen ‘gewone’ jongen die jij en ik meestal tegenkomen. Rick is geboren met ernstige en meervoudige handicaps. Hij kan niet praten, niet lopen, niet bewegen, niet eten, niet lezen, niet rekenen, niet op zichzelf gaan wonen etc. Allemaal dingen die hij niet kan. Maar Rick laat ons iets anders zien, waar jij en ik nog veel van kunnen leren.

Het is lekker weer en Rick is net wakker van zijn middagslaap. Ik krijg een big smile van hem. Hij heeft er weer zin in en zich voldoende opgeladen om de rest van de middag goed door te komen. Nadat ik hem verzorgd heb en hij weer in zijn rolstoel zit, vraag ik aan hem of hij zin heeft om naar buiten te gaan. Hij draait zijn hoofd naar het raam en begint te lachen. Wij gaan dus naar buiten. Rick woont in een rustige omgeving. We kunnen het groen op zoeken of de reuring van de wijk. Ik besluit het te gaan combineren. En dan begint het:

Big Smile

‘Ha Rick, lekker weer hé?’ Reactie Rick: ‘Big smile’.

Na nog geen vijf minuten komt er een jongetje van een jaar of 10 voorbijfietsen:Hoi Rick’. Reactie Rick: ‘Big smile’.

Er loopt een mijnheer met een hond op de dijk: ‘Ha jongen, weer lekker aan de wandel’.  Reactie Rick: ‘Big smile met geluid’.

En zo gaat het maar door. De eerste keren dat ik met hem ga wandelen ben ik iedere keer zo verbaasd en vraag mij af ‘Hoe komt dat toch dat hij zoveel mensen kent? Hij kan niet praten en toch kent hij heel veel mensen. En mensen kennen hem’.   Het komt door de eenvoud van zijn uitnodigende lach. Rick kijkt de mensen meestal aan als zij contact met hem maken. Zijn ogen stralen en hij kijkt blij. Zijn familie en begeleiders maken contact met de ander namens hem, omdat zij zien dat hij er zo van geniet. Omdat hij, ondanks zijn handicaps, ook erkenning nodig heeft om erbij te horen. Dat mensen hem zien en hij niet genegeerd wordt.

 

De jonge vrouw zegt dat dit haar aan het nadenken zet. ‘Ik ben bang voor ze, maar hou jouw verhaal wel in mijn achterhoofd’.

 

Japanse onderzoeker Masaro Emoto

 

Tijdens mijn opleiding tot natuurgeneeskundig therapeut ben ik in aanraking gekomen met Masaro Emoto (1943 – 2014). Een Japanse onderzoeker die onderzoek doet naar de waterkristallen in het water. Het water wordt in speciale potjes gedaan en blootgesteld aan specifieke prikkels zoals muziek of een woord. Dit water wordt ingevroren zodat er waterkristallen ontstaan. Emoto ontdekte dat er prachtige kristallen ontstaan als er positieve woorden, rustige (klassieke) muziek gespeeld wordt, positieve gedachten uitgezonden worden.

Bij negatieve woorden, gedachten veranderd de structuur van de waterkristallen in een klomp van kristallen die dicht tegen elkaar aan zitten.

 

Experiment

Maak 3 potjes met gekookte rijst.

  • Op het eerste potje rijst staat Liefde en krijgt een prominente plek in de woonkamer. Meerdere keren per dag zeg je hoe mooi het is en hoeveel je van haar houdt.
  • Op het tweede potje staat Haat. Dit potje staat aan de andere kant van de kamer. Het krijgt meerdere keren de lelijkste woorden te horen.
  • Op het laatste potje staat niets geschreven en wordt hoog in een kast gezet. Het wordt genegeerd.

 

Ik besluit om dit met onze (toen nog jonge) kinderen te doen. Zij vonden het maar niks en raar, maar hun nieuwsgierig won het. In de drie weken dat we dit experiment hebben gedaan zien we de verschillen ontstaan tussen Liefde en Haat. Na drie weken zagen onze potjes er net zo uit als bovenstaande foto.

De kracht van 1fout.

Het potje wat genegeerd werd, zag er het slechts uit. Zwart, vol schimmel.

Hoe vaak komt het voor dat we mensen negeren? Elkaar niet meer zien groeten en voorbij lopen. Druk met onszelf bezig zijn en geen oog meer hebben voor de ander.

 

1 Super eenvoudige tip!

Begroet ook de mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking of Niet Aangeboren Hersenletsel en negeer ze niet. Aandacht, contact en aanraken zijn een van de eerste levensbehoefte.

 

De kracht van eenvoud

Connecting Touch Therapy zijn eenvoudige ritmische massages, inwrijvingen, voet- en handbaden aan mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking of Niet Aangeboren Hersenletsel.

 

Wil jij graag  CONTACT over deze massages, inwrijvingen, voet- en handbaden waarbij je  100% biologische essentiële oliën en massageolie gebruikt die veilig met de medicatie gebruikt mogen worden? Stuur mij dan een  MAIL zodat wij samen kunnen bespreken wat de mogelijkheden zijn.

Ps: Vanwege privacy redenen zijn de namen in al mijn artikelen gefingeerd.

 

Afgelopen week zijn mijn man en ik een paar dagen naar Deventer geweest. Een gezellige stad met leuke kleine straatjes en steegjes. Wat opvallend was, waren de kleine winkeltjes. Winkeltjes die je normaal gesproken niet snel in een stad ziet, maar dat even terzijde.

Het was vroeg in de middag en we hadden wel zin om te gaan lunchen. Terwijl we door één van de steegjes liepen zagen we een lunchroom met een leuk zonnig terras. Het zag er sfeervol uit en ondanks dat er niemand zat besloten we om hier te gaan lunchen. Wat bleek, in deze lunchroom werken mensen met een beperking.

Kort nadat we aan een tafeltje waren gaan zitten, werden we enthousiast begroet door twee medewerksters. Een van hen trad wat meer op de voorgrond dan de ander, maar de taken waren duidelijk verdeeld. De een nam de bestelling op, de ander bracht de bestelling naar de tafels.

Het werd drukker

Ondertussen werd het drukker op het terras, maar de dames bleven rustig en stoïcijns hun werk doen. Een paar tafeltjes bij ons vandaan was een echtpaar gaan zitten.

De medewerkster die de bestellingen opnam, liep naar hen toe en vroeg of zij al een keuze hadden gemaakt. De vrouw vertelde dat zij geen Nederlands verstond maar Duits spraken. Het drong nog niet goed tot de vrouw die de bestelling opnam door. Zij vroeg in het Nederlands of ze al een keuze hadden gemaakt. De vrouw antwoordt in het Duits. Dit gaat nog een paar keer zo door.

Er niet mee bemoeien

Ik voelde de neiging om mij ermee te gaan bemoeien, maar ik wist ook dat ik dit niet moest doen. Het is een patroon dat ik van mijzelf herken in de periode dat ik net in de gehandicaptenzorg werkte. Door mijn onervarenheid van toen, waar ik dacht dat gehandicapten weinig tot niets konden, nooit stil had gestaan dat zij zich ook konden ontwikkelen, ik dacht dat zij volledig afhankelijk waren van anderen, kreeg ik nu weer dàt gevoel. Door mijn ervaring van de afgelopen jaren weet ik inmiddels dat ik in deze situaties een stap achteruit mag doen om de ander de kans te geven om te leren en te reageren.Ik ga mij er niet mee bemoeien.

 

Duits praten

Plotseling ging de medewerkster Duits praten. Zinnen als ‘Was machen Sie. Ein Pfannekuch und ein Frites?’ ‘Möchten Sie auch etwas trinken?’ De vrouw begon een gesprek met het echtpaar. In het Duits. En eerlijk is eerlijk. Ik zou het niet veel beter hebben gedaan. Ik heb altijd geleerd dat je een gesprek niet mag afluisteren, maar in dit geval kon ik gewoon niet anders. En ik genoot ervan om te zien hoe de medewerkster haar werk deed.

Toen ze de bestelling had opgenomen en langs ons tafeltje liep, gaf ik haar een compliment dat ze zo goed Duits sprak. Ze vertelde dat ze vroeger altijd op wintersport naar Oostenrijk ging. ‘En ja, dan leer je nog eens wat.’ waren haar letterlijke woorden.

 

Iedereen wil zich ontwikkelen

Als ik iets geleerd heb de afgelopen jaren is dat iedereen de wil heeft om zich te ontwikkelen. Bij het in zijn ontwikkeling belemmerende kind gaat het erom zijn karakteristieke individualiteit te ontmoeten. Welke bijzondere mogelijkheden en welke intenties schuilen er in dit kind? Wat zit nog verborgen in het kind en mag tevoorschijn komen?

Voor volwassenen is het belangrijk te merken dat zij aangesproken worden op wat ze doen. Ook zij vinden het van groot belang dat zij iets voor een ander kunnen betekenen. Hoe klein dit in onze ogen dan zal zijn.

 

 

 

Ik zie ze in de verte aankomen lopen. Een ouder echtpaar van ver in de tachtig. Zij loopt met een kromme rug diep voorover gebogen achter haar rollator. Hij loopt voorop en wijst zijn vrouw behulpzaam de weg in het restaurant.

Als het echtpaar halverwege de gang is loopt de serveerster hen al tegemoet en begroet het stel. De vrouw kijkt omhoog en er verschijnt een grote lach op haar gezicht. De man praat wat met de serveerster en loopt vervolgens weer naar de uitgang.

 

De serveerster begeleidt de vrouw naar haar tafeltje. Als ze langzaam dichterbij komt zie ik een kleine tengere vrouw. Haar dunne knokkelige handen omvatten de handsteunen van haar rollator. De vrouw trekt de aandacht van andere gasten. Niet omdat zij luidruchtig is, maar door haar rustige en toch krachtige aanwezigheid. Af en toe kijkt zij naar voren en opzij en glimlacht tegen de ander.

De eerste handkus

Na een paar minuten komt haar man terug en gaat aan het tafeltje tegenover zijn vrouw zitten. Hier geeft zij haar man haar eerste handkus. En dan begint hun communicatie. Het is een mooi tafereel. Ze spreken geen woord met elkaar en toch begrijpen zij elkaar.

De man pakt uit de handtas van zijn vrouw een klein notitieboekje met een pen. Zijn vrouw zit met haar kromme rug voorover gebogen aan tafel en kijkt af en toe met een schuin hoofd om haar heen. Als de serveerster bij het echtpaar informeert wat ze willen drinken, pakt de man zijn pen en schrijft wat in het blokje. De vrouw kijkt direct op. Het lijkt alsof ze weet wat er gaat komen. Hij is klaar met schrijven, schuift het bloknootje over tafel naar haar en zij trekt het rustig naar zich toe. Ze glimlacht, leest wat er is geschreven en steekt vervolgens 2 vingers op.

 

Geen woorden

Het is duidelijk voor de man wat zijn vrouw wil en hij geeft de bestelling door. Het echtpaar heeft geen woorden nodig om met elkaar te communiceren. Af en toe schenkt de vrouw haar man handkusjes toe, die hij hoofdknikkend in ontvangst neemt. Soms schrijft hij wat op papier en laat dit zijn vrouw lezen. De ene keer trekt zij haar schouders op, een andere keer tuit zij haar lippen en schenkt haar man een kus van afstand.

Dit tafereel gaat de hele avond door. En het zet mij aan het nadenken. Je hebt maar weinig nodig om elkaar te kunnen begrijpen. Lichaamstaal, een gebaar, een geluid, een knik met het hoofd.

 

Connecting Touch massages, communicatie, de ander zien.

En dat is wat ik ervaar als ik gehandicapten of mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel een Connecting Touch Therapy massage geef. Mensen die vaak zonder woorden dingen duidelijk willen maken. Hoe doen zij dat? Precies. Met een geluid, een gebaar en de lichaamstaal die zij laten zien. Maar het eindig altijd dat zij volkomen ontspannen zijn, soms al in slaap vallen of rustig voor zich uit staren. Spasmen die verminderen en zelfs minuten lang niet aanwezig is.  En dat geeft zo ongelooflijk veel voldoening.

 

Leer de handmassage

Heb jij twijfels of een CTT handmassage wel zo krachtig is? Lees dan onze ervaring in:  Ze maakt een zware periode door . Wil jij de handmassage zelf leren geven? Vraag dan HIER de video met de 5 minuten CTT handmassage aan. Wil jij meer weten wat de Connecting Touch Therapy ritmische massages zijn? Kijk dan op http://www.thobien.nl

 

©Copyright  2017: YvonneHouben

 

Daarom is het zo anders!

Ze ligt op bed als ik haar kamer binnen kom. Carolien. Een jonge vrouw van begin twintig die  ernstig meervoudig gehandicapt is. Regelmatig kan ze hevige uitspattingen hebben. Ze rent dan hard gillend onrustig heen en weer door haar kamer. Waarom? Wisten we het maar.

Carolien kan heel veel dingen niet, maar ook zoveel dingen wel. Als je ze maar ziet. Zoals gewoonlijk ligt ze op haar rechterzij met haar rechterarm onder haar hoofd. De ene keer tilt ze haar hoofd op om te kijken wie er binnenkomt. Vandaag blijft ze liggen. Geen signaal dat ze doorheeft dat ik er ben, behalve dat ze haar tevreden geluidjes maakt. Regelmatig ga ik naar haar huis om haar een lichaamsmassage te geven.

Ik loop naar haar toe om haar te begroeten en vertel wat ik weer bij haar ga doen. Ik zet mijn spullen klaar, bakje massageolie, flesje essentiële Bergamotolie en Venkelolie en ga aan haar voeteneind op bed zitten. Carolien ligt nog steeds op haar rechterzij. Ja, dat is al anders dan gewoonlijk als je iemand masseert. Maar Carolien ligt niet graag op haar rug.

 

We gaan beginnen.

Ik leg een handdoek over mijn benen, trek haar schoenen en sokken uit en maak contact met haar voeten. De ene keer laat ze dit toe, vandaag trekt ze haar voeten sneller terug. Ja, dat is dus ook al anders als je iemand masseert. Ik ga mee in haar bewegingen en voel al snel dat ze het vandaag echt niet prettig vind als ik aan haar voeten kom. Hoe anders was dit de vorige keer.

Carolien wil staan om wat te lopen. En dat mag. Meegaan in haar beweging is het beste wat ik kan doen, weet ik uit ervaring. Ik zet haar stoel neer want de rest van de massage doen we in haar stoel. Ja, ook dit is dus anders dan gewoonlijk als je iemand masseert.

Als ze doorheeft dat ik haar stoel heb neergezet loopt ze er direct op af en gaat zitten. Ik trek haar T-shirt uit, sla een deken om haar heen en zet haar speciale tafelblad voor haar.  En ja….ook dit is weer anders dan gewoonlijk als je iemand masseert.

Carolien leunt wat naar voren en legt haar onderarmen op haar tafelblad (dat is de reden waarom haar tafelblad voor haar is). Ik maak contact met haar rug en ga deze met een Bergamot massageolie masseren. Lekker voor de ontspanning. Ik zie Carolien haar hoofd steeds meer voorover buigen. Ze blijft heel stil zitten.

Ik ga voor haar zitten om haar armen en handen te masseren en ze maakt haar specifieke tevreden geluidjes. Ze gaat met haar rug tegen de rugleuning zitten, haar hoofd weer ontspannen naar beneden kijkend en we horen alleen de rustige achtergrond muziek.

 

De rollen veranderen

Als ik klaar ben, blijven we nog even zo zitten. De deken nog om haar heen. Na een paar minuten komt ze een beetje bij en kijkt mij aan. Ze pakt mijn handen en houdt ze vast. En dan beginnen haar vingers aan mijn vingertoppen te ‘friemelen’. Ik kan het niet anders noemen, maar nu krijg ik een ‘massage’. Dat zijn de dingen die ik dan zie. En daarom is het zo anders!

Ik vertel de moeder van Carolien hoe het gegaan is, wat ik heb gezien en van de ‘massage’ die ik van haar gekregen heb. Ik zie dat het haar ontroerd en er verschijnt een hele grote glimlach op haar gezicht waarop ze zegt:  ‘Ik gun haar deze momenten zo graag. Wat is het toch een topper, onze Carolien.’ En daar ben ik het roerend mee eens.

 

Connecting Touch Therapy.

De kracht van CONTACT.

Ken jij gehandicapten en/of mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel? Wil jij meer informatie of een massage van de Connecting Touch Therapy iets voor hen kan betekenen?

Wil jij ook de ervaring hebben om gehandicapten en mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel te masseren? Vind jij het ook zo belangrijk dat zij dit kunnen ervaren? Wil jij weten wat de Connecting Touch Therapy, De kracht van Contact,  hierin kan betekenen?

Vraag dan Hier een gratis Skype gesprek aan waarin we kunnen kijken welke rol de Connecting Touch Therapy voor jou kan betekenen.

Ps: Vanwege privacy redenen zijn de namen van al mijn artikelen gefingeerd.