Het zijn zware gevallen

 

Op vakantie

Het is een gewone doordeweekse dag. Eén van de gehandicapte jongeren, Rick, die ik verzorg is met zijn ouders twee weken op vakantie in het oosten van het land. Dit vakantiepark heeft alle voorzieningen voor mensen met beperkingen. Je kunt denken aan tilliften, hoog-laagbedden, ruime slaapkamers en woonkamer. Er is een aangepast zwembad op het terrein met extra warm water. Kortom, een echt vakantieoord, midden in de bossen waarin rust en ruimte een belangrijke rol lijken te spelen.

De 24 uurs zorg voor Rick gaat ook op zo’n vakantie gewoon door. Hij heeft een mooi en fijn team van verzorgers om zich heen weten te creëren. Iedereen schijnt het belangrijk te vinden dat hij ook met zijn ouders op vakantie kan.  We reizen dan ook één of meerdere dagen af naar het oosten van het land om voor hem zorgen. Tijdens dit soort dagen masseer ik hem ook regelmatig.

 

Zware gevallen

Als ik net aankom in het vakantiepark staan Rick en zijn ouders in de tuin te genieten van de stilte en rust. Af en toe loopt er een groepje kinderen met begeleiders voorbij. Maar dan loopt er een echtpaar op het pad. De vrouw draait zich een paar keer om en kijkt ons aan. Vervolgens loopt ze op ons af en zegt: ‘Er is hier wel veel verandert zeg. Het zijn wel allemaal zware gevallen. Dat was vroeger niet zo.’ Ze begint te vertellen dat het vroeger een revalidatiecentrum was geweest en dat ze het niet meer terug kent.

Ik merk dat haar woorden ‘zware gevallen’ mij irriteren. Ze kijkt Rick niet één keer aan maar praat over hem heen.  De vrouw praat over gehandicapten alsof ze er niet zijn en er niet toe doen. Woorden als ‘ Ik had nooit verwacht dat het zo zou zijn. Wat doen ze hier? Ik herken er niets meer van terug, jammer.’  Hoe respectloos komen haar woorden bij mij binnen. Het begint ondertussen in mij te borrelen.

 

Vakantie?

De moeder van Rick zegt dat zij zijn ouders zijn en hier twee weken met vakantie zijn.

‘Ouders? Vakantie? Gaan jullie ook op vakantie?’ zegt deze mevrouw verbaasd. Ze vraagt dan aan mij wat ik dan doe. Ik probeer het haar rustig uit te leggen. Toch realiseer ik mij dat zij er niet veel aan kan doen. Ik zie de vrouw van de ene verbazing in de andere vallen.  Het lijkt erop alsof zij in een situatie is beland die zij van te voren niet had voorzien. Er een heel ander beeld bij had. Ook bij de zware gevallen die zij op het terrein ziet rondlopen en rondrijden in hun rolstoel.

 

Geen contact

Terwijl de vrouw druk haar verhaal aan ons kwijt moet, kijkt zij niet één keer naar Rick. Zegt zij geen woord tegen hem, ook niet als ik tegen hem zeg dat deze mevrouw hier vroeger gewerkt heeft. De ouders van Rick blijven rustig en laten de vrouw haar verhaal doen. Af en toe wisselen wij een blik met elkaar uit.

Als de vrouw weer verdwenen is, blijven we allemaal wat verbouwereerd staan. Dit gesprek heeft hooguit 5 minuten geduurd en niet alleen op haar impact gehad maar ook op ons. ‘Dit is het raarste gesprek wat ik ooit heb gehad over Rick en zijn lotgenoten’ zegt moeder dan. Ik kan dit alleen maar beamen.

Als ik naast mij kijk zie ik Rick in zijn rolstoel, met zijn prachtige ogen en mooie lach. Het is jammer dat mensen dit vaak niet zien. Ik realiseer mij nog meer dat ik het mooiste werk heb wat ik mij maar kan bedenken. Het verzorgen en masseren van mensen met meervoudige beperkingen. Hoe zwaar het soms ook is.

 

Respectvol en met aandacht.

Het doet mij nog meer beseffen dat mensen met lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen ook met respect en aandacht bejegend willen worden. Maar dat dit voor veel mensen lastig is, blijkt uit bovenstaand waargebeurd verhaal. Ik snap dat het lastig kan zijn. Daarom geef ik je gewoon 2 eenvoudige tips om respectvol en met aandacht contact te maken met mensen die dit niet gemakkelijk vanuit hunzelf kunnen doen.

Tip 1: Maak contact

Heel simpel, maar maak even contact met de ander. Gewoon door hem of haar gedag te zeggen. Ben jij gewend om iemand een hand te geven? Vraag desnoods of het kan aan de begeleider en doe dit dan nu ook.

Tip 2: Bij gesprek betrekken

Betrek de ander bij het gesprek. Dit kan eenvoudig door diegene even aan te kijken en te benoemen waar jullie het over hebben. Is de ander in staat om ook iets te zeggen, nodig hem of haar hiervoor uit. Hou er rekening mee dat het antwoordt langer op zich kan laten wachten dan je gewend bent. Geeft iemand geen antwoord, dan is dit ook oké. Het gevoel dat de ander zich gezien voelt is vele malen sterker dan het antwoord dat iemand wel of niet geeft.

Tip 3: Praat over mensen en toon respect

Hoe praat jij over mensen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking? Heb je het over ‘die’ , ‘zware gevallen’, ‘debielen’. Ja, het komt echt voor dat gehandicapte mensen zo genoemd worden. Bij mij gaan mijn haren rechtovereind staan als ik anderen zo hoor praten. Mensen met beperkingen willen met respect benaderd worden. Dat houdt ook in dat je met respect over ze praat. Je kunt dit doen door iets moois over deze persoon te zeggen. Een compliment geven is leuk, maar ontvangen nog beter.

Connecting Touch Therapy massages

Connecting Touch Therapy is als aanrakingsmethode gericht op de zintuiglijke prikkelverwerking. Tijdens en na de behandeling is dit zichtbaar aan een toename van rustmomenten/ ontspanningsmomenten in de lichaamshouding, gezichtsuitdrukking en de ademhaling. Wil jij hierover meer weten? Kijk dan op: Connecting Touch Therapy

Cursus Connecting Touch massages

Ben jij geïnteresseerd om de verschillende massages te geven? Op zaterdag 24 februari en 3 maart start er weer een 2-daagse cursus Connecting Touch massages

Ps: Vanwege privacy redenen zijn de namen van al mijn artikelen gefingeerd.

 

Heb jij ook dit soort ervaringen gehad? Ik ben heel benieuwd hoe jij daar meer bent om gegaan? Zou je dit met ons willen delen door een reactie te geven?

 

5 tips die mij hebben geholpen

 

Er zijn van die momenten in mijn leven dat ik het even niet meer weet. Het is vast niet raar dat ik dit zo aan je vertel, want ik ben ervan overtuigd dat we dat allemaal weleens hebben. Dit keer was het aan het begin van mijn nachtdienst bij een jong volwassen man met meervoudige beperkingen die ik wekelijks thuis verzorg. Naast het geven van massages werk ik als verpleegkundige bij gehandicapten die nog thuis wonen. Zijn ouders vertellen dat hun zoon de laatste uren veel onrust heeft gehad.

 

De onrust

Ik kijk hem aan. Normaal heeft hij een grote lach op zijn gezicht en stralende ogen. Dit keer niet. Zijn harde en indringende geluiden vullen zijn kamer. Zo’n geluid alsof hij je heel hard roept, maar dan zonder woorden. Schijnbaar heeft hij ergens last van. Het lijkt er dit keer op dat het zijn buik is. Zijn gezicht vertrekt in een grimas en hij beweegt zijn benen onrustig op en neer. Vaak is het zijn ontlasting wat hem dwarszit. Ouders komen er niet achter en laten mij alleen met hun zoon. En dat is oké, want ik kan je vertellen dat het veel energie voor alle partijen kost als niet duidelijk is wat er aan de hand is. Voor ouders is het fijn als er iemand is die het even van hun kan overnemen.

 

Machteloos gevoel

Met grote ogen kijkt hij mij aan. Ik vind het altijd moeilijk om te zien. Iemand die door zijn gedrag aangeeft dat er iets is. Onbegrepen wordt omdat hij verbaal niet duidelijk kan maken wat er is. Ik kan je vertellen dat het mij een machteloos gevoel kan geven.

Je vraagt je nu misschien af: ‘Waarom halen ze er dan geen dokter bij.’  Misschien klinkt het voor jouw raar in je oren, maar zij kunnen vaak op dat moment ook niets doen. Deze ervaringen hebben we al gehad. Observeren, signaleren en hem het gevoel geven dat we er voor hem zijn. Daar kiezen we nu voor. Terwijl ik rustig tegen hem praat, vertel ik hem dat ik zie dat er iets dwars zit. Het is belangrijk dat ik hem serieus neem. Hij reageert met dezelfde harde geluiden en zijn ‘andere blik’ in zijn ogen.

Hoe simpel is het om nu te denken ‘geef hem dan een pijnstiller’. Was het maar zo makkelijk. Bij deze jongen is om verschillende lichamelijke redenen voorzichtigheid geboden om een ‘gewoon Paracetamolletje’ te geven. Die kwetsbaarheid vraagt om goed na te denken om een juiste beslissing te nemen.

 

Controles en afstand nemen

Ik doe een paar controles om te kijken of hij misschien koorts heeft en ziek wordt. Alles is goed. Misschien helpt een andere houding hem zich prettiger te voelen en laat hem op de rand van het bed zitten. Helaas, hij verstijft nog meer. De onrust wordt erger en hij begint hardere geluiden te maken. Vervolgens leg ik hem op zijn zij. Het is heel even stil, maar dan begint hij weer hard te roepen en met zijn benen te trappelen. Ik draai hem op zijn rug. Ruggensteun omhoog, ruggensteun omlaag. Stil zijn en naast hem gaan zitten. Muziek aan. Niets helpt en dan komt het moment dat ik even niet meer weet wat ik nu kan doen om hem te helpen.

 

Ik neem even afstand en denk kort na wat ik nog kan doen. Dan neem ik een besluit en draai hem op zijn buik. Zijn gordijn gaat een stukje open zodat hij naar buiten kan kijken. Het is donker maar de lantaarnpaal vlak voor het huis geeft voldoende licht. Na een paar minuten wordt hij rustiger. Af en toe kijkt hij mij aan en verschijnt er langzaamaan weer een voorzichtige twinkeling in zijn ogen. Een kwartiertje later ligt hij ontspannen op zijn buik naar buiten te kijken. Als ik hem na een tijdje weer op zijn rug leg, valt hij na een uurtje in een rustige en ontspannen slaap. Wat er met hem aan de hand is geweest? Ik kan het je niet zeggen.

 

Mijn eerste jaar

Het doet mij denken aan mijn eerste jaar in de gehandicaptenzorg. Mijn 18 jaar ervaring als verpleegkundige op het consultatiebureau  waren misschien toch onvoldoende geweest om met deze nieuwe doelgroep te werken. Regelmatig heb ik gedacht: ik weet het even niet meer. De intensieve begeleiding en verzorging. Ervoor zorgen dat ik in mijn eigen kracht bleef staan, maar hoe doe je dat als je continue het gevoel hebt uitgedaagd te worden? Je het moeilijk vindt om je kwetsbaar op te stellen. Ik het liefst alles alleen wilde oplossen. Eén ding werd mij snel duidelijk: het lag niet aan de ander, ik moest aan mijzelf werken om met dit gevoel leren om te gaan. Wil jij weten wat ik heb gedaan?

 

 

4 Tips die mij hebben geholpen

 

  1. Maak het bespreekbaar: Door mijn machteloosheid bespreekbaar te maken met collega’s kreeg ik steun en tips. Ik heb ervaren dat ik niet de enige was die hier last van had. Die herkenbaarheid zorgde voor saamhorigheid.
  2. Neem afstand: Ik had de neiging om te dicht op iemands huid te zitten. Typisch een gevalletje van ‘overzorgen’. Bewustwording van dit soort momenten en ademhalingsoefeningen hebben mij geholpen om afstand te nemen. Zowel op het moment als ik het even niet meer wist, maar ook op momenten als ik rustig was. Op deze manier leerde ik mijzelf een goede buikademhaling aan. Extra tip: Ervaar jij een moment van even niet meer weten? Is het lastig om in het moment bv. je ademhaling onder controle te krijgen. Ga even naar de wc. Een plek waar je ongestoord een oefening kunt doen.
  3. Humor: Lachen geeft lucht. Door de dingen bespreekbaar te maken, niet alles te serieus te nemen, de humor van iets ook in kunnen zien heeft mij enorm geholpen.
  4. Sta open voor leermomenten: Het heeft lang geduurd voordat ik dit mijzelf toestond. Achteraf kan ik zeggen dat de perfectionist mij behoorlijk in de weg heeft gezeten. Door open te staan voor mijn leermomenten heb ik mij kwetsbaar durven op te stellen. Maar heeft het mij veel meer gebracht. Ik sta meer in mijn eigen kracht. Geeft mij rust en vertrouwen. Dat gun ik jou ook.
  5. Benoem de dingen die wel goed zijn gegaan: We hebben de neiging om ons te focussen op de dingen die niet goed gaan. Dat had ik ook. Door mij hiervan bewust te worden ben ik mij gaan focussen op de dingen die wel goed waren gegaan. Ik kan je vertellen dat dit veel meer was dan ik van te voren had gedacht.

 

Contact

Wil jij graag meer weten over wat ik doe? Neem dan gerust Contact met mij op.

 

Jouw ervaringen

Herken jij je in mijn verhaal? Loop je ergens tegenaan?  Het zou super zijn als je dit met ons wilt delen. Je kunt dit doen door je reactie hieronder te schrijven. Wil je liever anoniem blijven? Geen probleem. Stuur dan een mail naar : [email protected]

 

 

Gehandicapten gaan naar de Hammam

3 Tips om een Hammam op je werk te realiseren.

Het is alweer een jaar of 5 geleden dat binnen de dagbesteding waar ik gewerkt heb met gehandicapten er een grote verandering heeft plaats gevonden. De kinderen van toen waren 18 jaar geworden. Tijd om deel te nemen aan het arbeidsproces. Zo simpel als ik het hier schrijf was het niet. Dit had grote gevolgen en vroeg de nodige voorbereidingen. Van medewerkers, kinderen, jongeren, jong volwassenen en ouders. Een periode waarin ook voorbereidingen werden getroffen om de transitie van overheid naar gemeenten goed te laten verlopen. Al met al, het was een spannende en enerverende tijd.

Er kwam een nieuwe groepsindeling, nieuwe medewerkers en deelnemers (gehandicapten). Door uitbreiding van het werkplaatsencentrum verhuisde de jong volwassenen naar een nieuwe locatie. Ik weet niet of jij wel eens verhuisd bent, maar dit vraagt veel organisatie en zorgt voor een hoop stress. Dit geldt ook voor gehandicapten. Kortom, er werd veel gevraagd van iedereen en dat was regelmatig voelbaar. Deelnemers die bij binnenkomst op het werkplaatsencentrum snel geïrriteerd waren. Gedurende de dag onrustig heen en weer liepen, vaker om jou aandacht vroegen op welke manier dan ook.

 

Werkplaatsencentrum

Iedereen was zoekende naar duidelijke structuren die houvast konden geven. Maar iedereen was ook gemotiveerd om er een mooi werkplaatsencentrum van te maken. We gingen er allemaal voor.

Er ontstond een hout-, tuin-, textiel-, keramiek-, kook- en zeepwerkplaats. Er was ook een groep deelnemers die geen hele dag op één van de werkplaatsen aanwezig kon zijn. Een groep (ernstig meervoudig)  gehandicapten die niet teveel prikkels konden verdragen. Die extra lichamelijke verzorging nodig hadden.

 

De Hammamgroep

Het idee om een hammam groep te starten werd geboren. Vanuit ontspanning de dag starten om te kunnen leren. Leren door de beleving en zintuigen te prikkelen. Ruiken, voelen, horen, zien, proeven. De dag beginnen met een voetenbad, voetmassage, handmassage of hoofdmassage met voor ieder zijn eigen massageolie.

Een plek waar deelnemers van de andere werkplaatsen naar toe konden in een periode waarin zij een rustmoment of een moment van ontspanning nodig hadden om weer bij zichzelf te komen. Een plek waarin zij ook een voetmassage, voetenbad, handmassage konden krijgen. Spanning die zich had opgebouwd kon hier los gelaten worden. En dat is wat er ook vaak gebeurde. Deelnemers waarvan hun hoofd overliep van prikkels, werden hier vaak rustiger.

 

3 Tips om een Hammam op je werk te realiseren.

  • Begin klein. Zet minimaal 15 minuten voordat de deelnemers op de groep aankomen een aromastreamer aan met 5 druppels Lavendelolie. Gebruik een veilige aromastreamer. Deze gaat niet op water, maar werkt met een filter.
  • Start de dag voor extra kwetsbare gehandicapten met een handmassage met 100% biologische massageolie met essentiële olie (Lavendel, Roos) toegevoegd. Leer hoe jij de korte handmassage kunt geven. Tijdsinvestering? 5 tot 15 minuten.
  • Ga met je team brainstormen hoe jullie de massages op jullie groep kunt gaan realiseren. Heb je hierbij hulp nodig? Neem gerust Contact met mij op. Vanuit mijn ervaring kan ik jullie helpen om dit op zetten.

 

 

Meer Hammam momenten leren

Werk jij met gehandicapten of heb jij zelf een kind met lichamelijke en verstandelijke beperkingen. Herken jij bovenstaande situatie? Gun jij hen ook meer Hammam  momenten? Wil jij de verschillende voetreflex-, hand- en hoofdmassages en voetenbaden leren geven? In combinatie met veilige essentiële oliën die je hierbij kunt gebruiken? Wil jij weten welke oliën je bij specifieke klachten kunt gebruiken?

 

Cursus Connecting Touch massages aan gehandicapten

Op zaterdag 24 februari en 3 maart 2018 wordt 2 daagse cursus  Connecting Touch massages aan gehandicapten gegeven. Ik vertel je over al mijn ervaringen en leer jou hoe je de massages kunt geven.

Geef jij massages aan gehandicapten? Ik ben heel nieuwsgierig wat jouw ervaringen zijn. Wil jij dit met ons delen? Leuk! Je kunt dit doen door hieronder je reactie te schrijven.

 

 

Herken jij dit ook? Iedere ochtend weer hetzelfde gesprek in je hoofd. De wekker staat op 6 uur. Reden? Sinds een tijd sport ik iedere ochtend voor mijn ontbijt. Mensen verklaren mij voor gek, maar daar trek ik mij niets meer van aan. Vroeger…… ja, vroeger bracht mij dat van mijn stuk. Ging ik twijfelen. Gevolg… ik stopte ermee.

Hoe gaat dat nu? Verloopt het allemaal soepeltjes? Echt niet. Iedere ochtend is er nog steeds datzelfde gesprek in mijn hoofd. Hoe dat dan gaat?

6 uur

Het is 6 uur en ik word wakker van mijn wekker. Nu al? Ik denk al gelijk: Ik blijf nog heel even liggen. (Vraag, hoe lang is heel even). 15 minuten.

6.15 uur. Ja, nu moet ik er echt uit (maar draai mij nog heel even om).

6.20 uur. Nu ga ik eruit.

 

Spierpijn

Je moet weten dat ik gisteren een zeer intensieve Crossfit work-out heb gehad. Gevolg. Flinke spierpijn in mijn armen en schouders. Het gesprek in mijn hoofd gaat verder.

Ik ga vandaag niet mijn push up’s doen. Is niet goed voor mijn spierpijn. Nee, die doe ik maar niet. (Ja, maar je hebt het nog niet eens geprobeerd, doe er 3, lukt het niet dan hou je het daarbij). Oké, oké. Dat ga ik doen.

Ik kleed mij om, trek mijn sportschoenen aan en loop….. naar ons kleinste kamertje. Ik heb nl. niet veel ruimte nodig.

 

Mijn work-out

Ik heb mijn eigen work-out gemaakt. 4 rondes met 4 onderdelen:

  1. 8 push-up
  2. 15 kettlebell swing
  3. 20 squats
  4. 5 burbees.

Dan te bedenken dat mijn allereerste work-out die ik thuis deed bestond uit 1 x 10 squats. Kun je nagaan in wat voor conditie ik toen was.

 

 

Waarom

En daar zit ik nu. Met een bezweet lichaam maar zo tevreden mens dat ik het toch maar weer gedaan heb. En ja, ook die 4 x 8 push-ups. De voldoening die het achteraf geeft, wint het weer van het gevoel om het niet te doen. Het gaat mij er niet om wat ik doe, hoe ik het doe maar WAAROM ik het doe. En dat is om mij gezond, vitaal en fit te blijven voelen. Ik er zoveel mogelijk aan doe om mijn botcellen sterker te maken zodat osteoporose minder kans heeft om toe te slaan. Zoals bij mijn moeder het geval was.

 

Het nieuwe jaar staat weer voor de deur. Veel voornemens worden er genomen. Veel voornemens houden geen stand. Interessant. Stel jij jezelf wel eens de vraag: Waarom doe ik dit? Waarom uitstellen en niet nu beginnen? Als jij jezelf de juiste vragen stelt en je Waarom vraag beantwoord hebt, is 1 januari niet meer van belang. Dan start je op ieder moment.

Mijn reden

Dat is ook de reden geweest om de switch te maken om mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking Connecting Touch massages te geven. Waarom? Omdat de zorg contactmomenten korter, vluchtiger zijn geworden. Aandacht en aanraking een van de eerste levensbehoeften zijn. Zij hier vaak niet zelf om kunnen vragen, de verzorging keihard werkt om de basiszorg te kunnen leveren. Ik er bewust voor gekozen heb om dit op een andere manier vorm te gaan geven. Waarom? Ik ervaren heb wat de massages met hen kan doen. De mooie reacties die ik van hen krijg. Daar wordt niet alleen ik gelukkig van, maar met mij nog veel anderen ook. Ik schrijf hier regelmatig over.

Lees gerust het verhaal eens van Daan.

 

Leren

Zou jij de Connecting Touch massages willen leren geven? Op 24 februari en 3 maart 2018 start er weer een nieuwe Cursus

 

Tip

Heb je goeie voornemens?  Begin klein en doe het IEDERE dag want…

iedere dag een klein beetje wint het altijd van 1 x heel veel.

 

Herken jij je in dit verhaal? Ik ben heel nieuwsgierig hoe jij hiermee omgaat. Wil jij dit met ons delen? Ik hoor het graag. Vertel het mij gerust in een reactie hieronder.

 

Ps: Vanwege privacy redenen zijn de namen in al mijn artikelen gefingeerd. 

 

 

We zitten samen in de auto. Annelies, moeder van 4 kinderen. 3 Gezonde meisjes en een ernstig meervoudig gehandicapte zoon van 17. Job. Ik ken Annelies nog niet heel lang, maar vanaf het eerste moment hebben wij een klik. Het gevoel alsof we elkaar al jaren kennen. We hebben dezelfde interesses. Houden van buiten zijn, wandelen, zingen en lachen veel. Maar misschien nog belangrijker: We genieten van de kleine dingen in ons leven.

We zijn op weg om haar zoon van school te halen. ‘Want ja, zo noemen wij dat. Al onze kinderen gaan naar school. Dus onze Job ook’. Tijdens onze autorit hebben wij het over de veranderingen in de wereld. De oorlogen, kinderen die in dit geweld opgroeien en zoveel ellende meemaken. Wat een traumatische ervaring dit voor hen is. De veranderingen in onze maatschappij. De groeiende eenzaamheid onder ouderen, minder aandacht hebben voor elkaar. En de veranderingen in de gezondheidszorg.

 

Moeder zijn van.

Job heeft naar mate hij ouder wordt meer zorg nodig. Hij wordt zwaarder, zijn lichaam werkt niet mee tijdens de verzorgingsmomenten. Annelies vertelt dat zij merkt dat door bezuinigingen de zorg voor Job is verandert. Ze iedere verandering, aanpassing bij meerdere instanties moet aankloppen. Ze zegt tegen mij: ‘Weet je wel hoeveel tijd en energie dit kost. Ik krijg vaak geen antwoord als ik een vraag per mail heb gesteld. Dan ga ik maar bellen en blijkt de juiste persoon niet aanwezig te zijn. Of ik een mail kan sturen.’ Ik schiet in de lach, maar zeg dat ik mij goed kan realiseren hoe frustrerend dit is. Ze doet het allemaal voor Job, hij kan het tenslotte niet zelf regelen en ik ben zijn moeder.

Annelies is zich heel goed bewust dat gehandicapten in andere landen het (veel) minder goed hebben dan in Nederland. ‘Maar toch klopt het ook niet in ons land’ zegt ze. Er is een verschil.

 

Gezond versus gehandicapt

Kinderen die gezond zijn gaan naar mate ze ouder worden een zelfstandiger leven leiden. Zij koppelen zich los van hun ouders. Gaan hun eigen toekomst opbouwen, studie volgen, werken en een salaris verdienen.

Wat een verschil met kinderen en volwassenen die gehandicapt zijn. Die volledig afhankelijk zijn van zorgverleners. En dat baart Annelies zorgen. Door de veranderingen in de zorg signaleert zij dat er minder tijd en aandacht is voor haar gehandicapte zoon. Op school is zijn klas groter geworden. Er zitten meer zorg intensieve kinderen in. Job zijn moeder vertelt: ‘Onze 3 meiden wonen allemaal zelfstandig. Voor Job zal de zorg alleen maar meer worden in de loop der jaren. Het lijkt wel alsof hier geen rekening mee wordt gehouden. Ik heb het gevoel dat ik Job continu moet verdedigen om iets waar hij niet om heeft gevraagd. Dat doet soms wel pijn.’

 

Ondeugend

Dan begint Annelies te lachen en vertelt dat het niet alleen maar kommer en kwel is. Job kan namelijk ook heel ondeugend zijn. Hij heeft zijn favoriete toetjes. Krijgt hij deze niet, dan laat hij het gewoon uit zijn mond lopen en kijkt je met glinsterende ogen aan. Job geeft ons ook zoveel liefde. Hij houdt van knuffelen. Het gebeurt regelmatig dat het net lijkt alsof hij ons dan roept door geluiden te maken.

Onze cadeautjes

Annelies weet dat ik Connecting Touch massages geef. De reacties die ik iedere keer weer krijg. Zo verschillend, maar voor mij o zo waardevol, waarop Annelies zegt: ‘Het zijn iedere keer weer cadeautjes die je krijgt. Als Job naar mij lacht, dan kan mijn dag niet meer stuk’.

Dat is precies zoals ik het ook ervaar. Genieten van de soms subtiele reacties van de mensen. De voldoening die dit geeft. Genieten van de kleine dingen in ons leven. Maar zeg nou zelf: ‘Hoe vaak krijg jij cadeautjes van je klanten? Ben jij benieuwd welke cadeautjes ik krijg? Lees dan dit verhaal

 

Mijn gratis cadeautje aan jou

Hoe zou jij het vinden als jij iemand met ernstig meervoudige beperkingen een handmassage kan geven?  Ik geef jou een gratis Video met handmassage cadeau

 

Ben jij ouder of begeleider van een kind of volwassene met ernstig meervoudige beperkingen? Wat zijn jullie cadeautjes en geniet momenten? Wil jij deze met ons delen? Ik hoor het graag. Vertel het mij gerust in een reactie hieronder.

 

Ps: Vanwege privacy redenen zij de namen in al mijn artikelen gefingeerd. 

 

‘Ik ben bang voor ze.’ zijn één van de eerste woorden die ze tegen mij zegt als ik vertel wat voor werk ik doe.

Ik sta op een door de weekse dag te wachten op de trein richting Leiden. De omroepster laat weten dat de trein 15 minuten vertraging heeft. De jonge vrouw naast mij zegt een paar harde woorden die ik maar niet ga herhalen. Het geeft wel reden tot contact. Ze vertelt dat ze een sollicitatiegesprek heeft en een aansluiting zal missen. Nadat ze mij meer verteld heeft over haar sollicitatie vraagt ze aan mij wat voor werk ik doe.

Ik ben bang

Ik vertel haar dat ik met mensen werk die een ernstig meervoudige beperking (EMB) of Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) hebben. Haar reactie is: ‘Wat knap, maar ik ben bang voor ze!’. Ik schrik van haar antwoord maar ga er wel op in. Ze vertelt dat ‘deze mensen onbetrouwbaar zijn, je nooit weet hoe ze reageren, ze agressief zijn en er vaak raar uitzien. Ik weet niet wat ik tegen ze moet zeggen. Eerlijk gezegd, ik negeer ze.’

 

Poeh, wat een ander beeld heeft zij dan mij. Er volgt een open gesprek. Ze zegt dat ze geen ervaring heeft met gehandicapten. Het is haar beeld. Ze is nieuwsgierig naar mijn ervaringen. Tja, waar begin je dan? Gewoon bij het begin. Welk beeld ik vroeger had. Dat dit niet de werkelijkheid is. Ik had alleen geen ervaring in het werken met mensen met een ernstige meervoudige beperking (EMB) of Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Nu wel.

En ja, ze kunnen agressief reageren. Dat komt vaak omdat prikkels heftiger binnen kunnen komen, vanuit onmacht, onduidelijkheid of een gevoel van onrechtvaardigheid en gebeurt niet zomaar (maar is dat bij ‘gewone’ mensen ook niet zo?). Ja, een lichaam met al zijn beperkingen ziet er anders uit, maar zegt niets over hoe deze persoon is. Er zijn altijd momenten dat hij/zij iets van zichzelf willen laten zien. Een simpele lach, een geluid, een gebaar.

Ik vertel de jonge vrouw wat ik ervoor terugkrijg als ik hen masseer of thuis verzorg. Dat ik de kleine dingen in het leven meer waardeer, ik dankbaar ben wat allemaal wel gaat.  Mensen met EMB en NAH veel meer weten en doorhebben wat er om hun heen gebeurt, dat zij ook gezien willen worden en aandacht willen krijgen. Het belang van oprechte aandacht, contact en duidelijkheid wat zorgt voor het opbouwen van een vertrouwensrelatie.  De voldoening die het mij geeft om iets voor hen te kunnen betekenen. Om de verbinding te zoeken. Ik moet aan Rick denken en vertel haar mijn ervaring met hem.

Rick

Sinds ruim een jaar kom ik wekelijks bij Rick thuis.  Een jonge jongen van begin 20, heeft altijd een lach op zijn gezicht en spreekt met zijn ogen. Ja, Rick is geen ‘gewone’ jongen die jij en ik meestal tegenkomen. Rick is geboren met ernstige en meervoudige handicaps. Hij kan niet praten, niet lopen, niet bewegen, niet eten, niet lezen, niet rekenen, niet op zichzelf gaan wonen etc. Allemaal dingen die hij niet kan. Maar Rick laat ons iets anders zien, waar jij en ik nog veel van kunnen leren.

Het is lekker weer en Rick is net wakker van zijn middagslaap. Ik krijg een big smile van hem. Hij heeft er weer zin in en zich voldoende opgeladen om de rest van de middag goed door te komen. Nadat ik hem verzorgd heb en hij weer in zijn rolstoel zit, vraag ik aan hem of hij zin heeft om naar buiten te gaan. Hij draait zijn hoofd naar het raam en begint te lachen. Wij gaan dus naar buiten. Rick woont in een rustige omgeving. We kunnen het groen op zoeken of de reuring van de wijk. Ik besluit het te gaan combineren. En dan begint het:

Big Smile

‘Ha Rick, lekker weer hé?’ Reactie Rick: ‘Big smile’.

Na nog geen vijf minuten komt er een jongetje van een jaar of 10 voorbijfietsen:Hoi Rick’. Reactie Rick: ‘Big smile’.

Er loopt een mijnheer met een hond op de dijk: ‘Ha jongen, weer lekker aan de wandel’.  Reactie Rick: ‘Big smile met geluid’.

En zo gaat het maar door. De eerste keren dat ik met hem ga wandelen ben ik iedere keer zo verbaasd en vraag mij af ‘Hoe komt dat toch dat hij zoveel mensen kent? Hij kan niet praten en toch kent hij heel veel mensen. En mensen kennen hem’.   Het komt door de eenvoud van zijn uitnodigende lach. Rick kijkt de mensen meestal aan als zij contact met hem maken. Zijn ogen stralen en hij kijkt blij. Zijn familie en begeleiders maken contact met de ander namens hem, omdat zij zien dat hij er zo van geniet. Omdat hij, ondanks zijn handicaps, ook erkenning nodig heeft om erbij te horen. Dat mensen hem zien en hij niet genegeerd wordt.

 

De jonge vrouw zegt dat dit haar aan het nadenken zet. ‘Ik ben bang voor ze, maar hou jouw verhaal wel in mijn achterhoofd’.

 

Japanse onderzoeker Masaro Emoto

 

Tijdens mijn opleiding tot natuurgeneeskundig therapeut ben ik in aanraking gekomen met Masaro Emoto (1943 – 2014). Een Japanse onderzoeker die onderzoek doet naar de waterkristallen in het water. Het water wordt in speciale potjes gedaan en blootgesteld aan specifieke prikkels zoals muziek of een woord. Dit water wordt ingevroren zodat er waterkristallen ontstaan. Emoto ontdekte dat er prachtige kristallen ontstaan als er positieve woorden, rustige (klassieke) muziek gespeeld wordt, positieve gedachten uitgezonden worden.

Bij negatieve woorden, gedachten veranderd de structuur van de waterkristallen in een klomp van kristallen die dicht tegen elkaar aan zitten.

 

Experiment

Maak 3 potjes met gekookte rijst.

  • Op het eerste potje rijst staat Liefde en krijgt een prominente plek in de woonkamer. Meerdere keren per dag zeg je hoe mooi het is en hoeveel je van haar houdt.
  • Op het tweede potje staat Haat. Dit potje staat aan de andere kant van de kamer. Het krijgt meerdere keren de lelijkste woorden te horen.
  • Op het laatste potje staat niets geschreven en wordt hoog in een kast gezet. Het wordt genegeerd.

 

Ik besluit om dit met onze (toen nog jonge) kinderen te doen. Zij vonden het maar niks en raar, maar hun nieuwsgierig won het. In de drie weken dat we dit experiment hebben gedaan zien we de verschillen ontstaan tussen Liefde en Haat. Na drie weken zagen onze potjes er net zo uit als bovenstaande foto.

De kracht van 1fout.

Het potje wat genegeerd werd, zag er het slechts uit. Zwart, vol schimmel.

Hoe vaak komt het voor dat we mensen negeren? Elkaar niet meer zien groeten en voorbij lopen. Druk met onszelf bezig zijn en geen oog meer hebben voor de ander.

 

1 Super eenvoudige tip!

Begroet ook de mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking of Niet Aangeboren Hersenletsel en negeer ze niet. Aandacht, contact en aanraken zijn een van de eerste levensbehoefte.

 

De kracht van eenvoud

Connecting Touch Therapy zijn eenvoudige ritmische massages, inwrijvingen, voet- en handbaden aan mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking of Niet Aangeboren Hersenletsel.

 

Wil jij graag  CONTACT over deze massages, inwrijvingen, voet- en handbaden waarbij je  100% biologische essentiële oliën en massageolie gebruikt die veilig met de medicatie gebruikt mogen worden? Stuur mij dan een  MAIL zodat wij samen kunnen bespreken wat de mogelijkheden zijn.

Ps: Vanwege privacy redenen zijn de namen in al mijn artikelen gefingeerd.

 

Afgelopen week zijn mijn man en ik een paar dagen naar Deventer geweest. Een gezellige stad met leuke kleine straatjes en steegjes. Wat opvallend was, waren de kleine winkeltjes. Winkeltjes die je normaal gesproken niet snel in een stad ziet, maar dat even terzijde.

Het was vroeg in de middag en we hadden wel zin om te gaan lunchen. Terwijl we door één van de steegjes liepen zagen we een lunchroom met een leuk zonnig terras. Het zag er sfeervol uit en ondanks dat er niemand zat besloten we om hier te gaan lunchen. Wat bleek, in deze lunchroom werken mensen met een beperking.

Kort nadat we aan een tafeltje waren gaan zitten, werden we enthousiast begroet door twee medewerksters. Een van hen trad wat meer op de voorgrond dan de ander, maar de taken waren duidelijk verdeeld. De een nam de bestelling op, de ander bracht de bestelling naar de tafels.

Het werd drukker

Ondertussen werd het drukker op het terras, maar de dames bleven rustig en stoïcijns hun werk doen. Een paar tafeltjes bij ons vandaan was een echtpaar gaan zitten.

De medewerkster die de bestellingen opnam, liep naar hen toe en vroeg of zij al een keuze hadden gemaakt. De vrouw vertelde dat zij geen Nederlands verstond maar Duits spraken. Het drong nog niet goed tot de vrouw die de bestelling opnam door. Zij vroeg in het Nederlands of ze al een keuze hadden gemaakt. De vrouw antwoordt in het Duits. Dit gaat nog een paar keer zo door.

Er niet mee bemoeien

Ik voelde de neiging om mij ermee te gaan bemoeien, maar ik wist ook dat ik dit niet moest doen. Het is een patroon dat ik van mijzelf herken in de periode dat ik net in de gehandicaptenzorg werkte. Door mijn onervarenheid van toen, waar ik dacht dat gehandicapten weinig tot niets konden, nooit stil had gestaan dat zij zich ook konden ontwikkelen, ik dacht dat zij volledig afhankelijk waren van anderen, kreeg ik nu weer dàt gevoel. Door mijn ervaring van de afgelopen jaren weet ik inmiddels dat ik in deze situaties een stap achteruit mag doen om de ander de kans te geven om te leren en te reageren.Ik ga mij er niet mee bemoeien.

 

Duits praten

Plotseling ging de medewerkster Duits praten. Zinnen als ‘Was machen Sie. Ein Pfannekuch und ein Frites?’ ‘Möchten Sie auch etwas trinken?’ De vrouw begon een gesprek met het echtpaar. In het Duits. En eerlijk is eerlijk. Ik zou het niet veel beter hebben gedaan. Ik heb altijd geleerd dat je een gesprek niet mag afluisteren, maar in dit geval kon ik gewoon niet anders. En ik genoot ervan om te zien hoe de medewerkster haar werk deed.

Toen ze de bestelling had opgenomen en langs ons tafeltje liep, gaf ik haar een compliment dat ze zo goed Duits sprak. Ze vertelde dat ze vroeger altijd op wintersport naar Oostenrijk ging. ‘En ja, dan leer je nog eens wat.’ waren haar letterlijke woorden.

 

Iedereen wil zich ontwikkelen

Als ik iets geleerd heb de afgelopen jaren is dat iedereen de wil heeft om zich te ontwikkelen. Bij het in zijn ontwikkeling belemmerende kind gaat het erom zijn karakteristieke individualiteit te ontmoeten. Welke bijzondere mogelijkheden en welke intenties schuilen er in dit kind? Wat zit nog verborgen in het kind en mag tevoorschijn komen?

Voor volwassenen is het belangrijk te merken dat zij aangesproken worden op wat ze doen. Ook zij vinden het van groot belang dat zij iets voor een ander kunnen betekenen. Hoe klein dit in onze ogen dan zal zijn.

 

 

 

Ik zie ze in de verte aankomen lopen. Een ouder echtpaar van ver in de tachtig. Zij loopt met een kromme rug diep voorover gebogen achter haar rollator. Hij loopt voorop en wijst zijn vrouw behulpzaam de weg in het restaurant.

Als het echtpaar halverwege de gang is loopt de serveerster hen al tegemoet en begroet het stel. De vrouw kijkt omhoog en er verschijnt een grote lach op haar gezicht. De man praat wat met de serveerster en loopt vervolgens weer naar de uitgang.

 

De serveerster begeleidt de vrouw naar haar tafeltje. Als ze langzaam dichterbij komt zie ik een kleine tengere vrouw. Haar dunne knokkelige handen omvatten de handsteunen van haar rollator. De vrouw trekt de aandacht van andere gasten. Niet omdat zij luidruchtig is, maar door haar rustige en toch krachtige aanwezigheid. Af en toe kijkt zij naar voren en opzij en glimlacht tegen de ander.

De eerste handkus

Na een paar minuten komt haar man terug en gaat aan het tafeltje tegenover zijn vrouw zitten. Hier geeft zij haar man haar eerste handkus. En dan begint hun communicatie. Het is een mooi tafereel. Ze spreken geen woord met elkaar en toch begrijpen zij elkaar.

De man pakt uit de handtas van zijn vrouw een klein notitieboekje met een pen. Zijn vrouw zit met haar kromme rug voorover gebogen aan tafel en kijkt af en toe met een schuin hoofd om haar heen. Als de serveerster bij het echtpaar informeert wat ze willen drinken, pakt de man zijn pen en schrijft wat in het blokje. De vrouw kijkt direct op. Het lijkt alsof ze weet wat er gaat komen. Hij is klaar met schrijven, schuift het bloknootje over tafel naar haar en zij trekt het rustig naar zich toe. Ze glimlacht, leest wat er is geschreven en steekt vervolgens 2 vingers op.

 

Geen woorden

Het is duidelijk voor de man wat zijn vrouw wil en hij geeft de bestelling door. Het echtpaar heeft geen woorden nodig om met elkaar te communiceren. Af en toe schenkt de vrouw haar man handkusjes toe, die hij hoofdknikkend in ontvangst neemt. Soms schrijft hij wat op papier en laat dit zijn vrouw lezen. De ene keer trekt zij haar schouders op, een andere keer tuit zij haar lippen en schenkt haar man een kus van afstand.

Dit tafereel gaat de hele avond door. En het zet mij aan het nadenken. Je hebt maar weinig nodig om elkaar te kunnen begrijpen. Lichaamstaal, een gebaar, een geluid, een knik met het hoofd.

 

Connecting Touch massages, communicatie, de ander zien.

En dat is wat ik ervaar als ik gehandicapten of mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel een Connecting Touch Therapy massage geef. Mensen die vaak zonder woorden dingen duidelijk willen maken. Hoe doen zij dat? Precies. Met een geluid, een gebaar en de lichaamstaal die zij laten zien. Maar het eindig altijd dat zij volkomen ontspannen zijn, soms al in slaap vallen of rustig voor zich uit staren. Spasmen die verminderen en zelfs minuten lang niet aanwezig is.  En dat geeft zo ongelooflijk veel voldoening.

 

Leer de handmassage

Heb jij twijfels of een CTT handmassage wel zo krachtig is? Lees dan onze ervaring in:  Ze maakt een zware periode door . Wil jij de handmassage zelf leren geven? Vraag dan HIER de video met de 5 minuten CTT handmassage aan. Wil jij meer weten wat de Connecting Touch Therapy ritmische massages zijn? Kijk dan op http://www.thobien.nl

 

Onderstaande blog schreef ik begin 2017 en is het de begin geweest van de verandering. De verandering om mij volledig te gaan richten op massages aan mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking met de Connecting Touch Therapy. Ben je nieuwsgierig wat ik in januari 2017 hierover geschreven heb en de reden is van mijn verandering? Lees dan gerust verder.

 

Januari 2017

Vandaag gaat mijn blog over heel iets anders. Een heel andere doelgroep waar ik zo’n 10 jaar geleden onverwachts mee in aanraking ben gekomen en waar ik met heel veel plezier op een antroposofische dagbesteding mee heb gewerkt en heb verzorgd. En… ik doe dit nog steeds een aantal uur per week als verpleegkundige, alleen nu in de thuissituatie. Het zijn jongeren en jong volwassenen die lichamelijk en/of geestelijk gehandicapt zijn. Daarnaast geef ik massages aan mensen met  een ernstig meervoudige handicap of Niet Aangeboren Hersenletsel. En daar gaat mijn blog vandaag over en wil je meenemen in het verhaal van Fleur.

 

Even ruiken​

Iedere vier weken kom ik bij haar thuis om een Shantala lichaamsmassage te geven. Zo ook gisterenavond. Ik hoor haar al roepen als ik het huis binnenkom. Ze komt net uit bad, haar haren nog nat en haar vader legt haar net in bed. Fleur heeft een luide stem en maakt veel geluid door harde klanken te maken, gebaren te maken met haar handen en kan moeilijk stil liggen door haar spasmen. Haar benen schieten alle kanten uit, haar armen maaien onrustig om haar heen. Ik begin tegen haar te praten en vertel haar dat ze vandaag weer een massage krijgt. Dat ik een nieuwe essentiële olie ga gebruiken. Ik pak het flesje en draai de dop eraf en houd dit onder haar neus. ​Dit is het eerste moment dat er contact tussen ons is. Zoals gewoonlijk doet Fleur haar mond open en ruikt op haar manier aan het flesje en kijkt mij aan. Terwijl ik mijn spullen klaar leg en de kamer zich vult met de geur van lavendelolie en geranium​ olie merk ik dat Fleur rustiger in haar bewegingen wordt.

 

De eerste paar keer

Ik herinner het mij nog goed toen ik een aantal jaar geleden voor het eerst bij haar kwam. Ik masseerde haar in de volgorde zoals ik het geleerd had, waarbij haar benen en voeten als laatste gemasseerd werden. En dat vond zij niet prettig. Ze werd drukker in haar bewegingen, haar geluiden werden luider. De spanning in haar lijf bouwde zich langzaam aan weer op. Totdat ik na een aantal keer de volgorde ben gaan veranderen door te kijken en te voelen wat bij Fleur voor meer ontspanning kon zorgen.

 

 

Ze lag doodstil!

Ik begon haar te masseren. In het begin is zij nog onrustig, maar ik volg rustig haar bewegingen en begin zachtjes te neuriën. En dan komt daar een moment dat zij een diepe zucht slaakt en doodstil blijft liggen. Haar lichaam ontspannen en ze kijkt rustig voor zich uit. Ik voel de tranen in mijn ogen prikken en ben zo geraakt door dit moment. Ze blijft de rest van de massage stil en ontspannen liggen.

 

Door geslapen

De volgende ochtend ontvang ik een mail van moeder. Fleur heeft sinds lange tijd weer een nacht rustig door geslapen. Het voelt bijzonder maar ben ook dankbaar dat ik door het masseren iets kan betekenen voor Fleur maar ook voor haar ouders.

 

 

Knagen

Deze situatie is maar een kleine greep in mijn  ervaringen in het masseren van mensen met een lichamelijke en geestelijke handicap of Niet Aangeboren Hersenletsel. Het knaagt al een tijdje bij mij. In een maatschappij waarin er zoveel van ons wordt gevraagd. Mensen veel stress ervaren en zelfs Burn-out raken. Er veel therapieën worden aangeboden en mensen zelf een keuze kunnen maken om bv. gemasseerd te worden. Maar hoe zit het met de groep ernstig meervoudig gehandicapten en Niet Aangeboren Hersenletsel? Hoeveel stress ervaren zij in hun leven? Dit kan zijn door alle indrukken die zij te verwerken hebben (of juist moeite hebben om te verwerken), overgeleverd te zijn aan zorgverleners en niet zelf kunnen bepalen hoe en wat zij willen. Hoe zijn de zorgmomenten? Snel, vluchtig en met weinig daadwerkelijke aandacht? Hoe herken je het als ze pijn hebben of gewoon een rotdag hebben? Hoeveel stress geeft het om je niet te kunnen uiten?

 

Een verschil maken

Dat is de vraag die ik mij de laatste maanden steeds vaker stel. Ik ervaar steeds meer hoe belangrijk het is om juist deze doelgroepen te masseren. Een kortdurende hand- of voetmassage, het geven van een voetenbad met essentiële oliën, een Shantala lichaamsmassage of AromaTouch massage. Dit kan al een verschil maken in het moment.

Juni 2017

Het besluit is genomen. De verandering is een feit en ga mij volledig richten op massages aan gehandicapten en mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel. Een nieuw begin vraagt ook om afscheid te nemen van het oude. Vitaal En Energiek Leven gaat veranderen in Connecting Touch Therapy, massage aan gehandicapten en mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel. Wil je meer weten of de Connecting Touch iets voor je kan betekenen? Ken jij iemand die de Connecting Touch Therapy massage kan ontvangen of wil jij deze zelf leren geven? Kijk dan op   www.thobien.nl