Berichten

 

Hoe ontspanningsmassages binnen het dagbestedingscentrum Rozemarijn is ontstaan!

Anita Weerman vertelt tijdens dit interview over het ontstaan van de Hammam. Dit zijn ontspanningsmassages die aan gehandicapten én hun begeleiders gegeven werd. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Mijn ervaringen over de de Hammam . Ik was nog werkzaam bij Studio Rozemarijn. Een werkplaatsencentrum waar volwassenen met lichamelijke en /of verstandelijke beperking werken. Ieder had zo zijn eigen aandeel in het arbeidsproces. Maar iedereen is belangrijk in het hele proces!

 

Het ontstaan

Een aantal weken geleden was ik hier aanwezig tijdens de boekpresentatie van het boek ‘Hoe warmte werkt.’ Tijdens deze presentatie vertelde Anita Weerman, antroposofisch verpleegkundige over het ontstaan van de Hammam op Rozemarijn. Inmiddels alweer een aantal jaar geleden. Toch is dit het zaadje geweest van het ontstaan van de Hammam groep.

Anita haar verhaal over het ontstaan intrigeerde mij. Het blijkt dat het niet alleen wat met de kinderen deed, maar ook met de medewerkers. Tijdens haar presentatie vertelde zij over de ‘Kunst van het niet praten.’ Dat is een reden geweest om haar te interviewen. Waarom? Omdat de effecten tijdens en na de Hammam zo prachtig waren, dat ik je dit niet wil onthouden.

 

Luister naar haar verhaal:

(met een heel mooi vervolg voor andere cliënten)

Meer Hammam momenten leren

 

Werk jij met gehandicapten of heb jij zelf een kind met lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen. Zou jij graag meer willen weten over het creëren van Hammam momenten thuis of in de zorginstelling waar jij werkt? Wil jij graag zelf verschillende voet(reflex)-, hand- en hoofdmassages willen leren geven. Een heerlijk voetenbad willen leren geven met veilige essentiële oliën die je hierbij kunt gebruiken.

Neem dan gerust Contact met mij op. Dan kunnen we samen kijken wat ik voor jou/jullie kan betekenen.

 

 

 

 

Het zijn zware gevallen

 

Op vakantie

Het is een gewone doordeweekse dag. Eén van de gehandicapte jongeren, Rick, die ik verzorg is met zijn ouders twee weken op vakantie in het oosten van het land. Dit vakantiepark heeft alle voorzieningen voor mensen met beperkingen. Je kunt denken aan tilliften, hoog-laagbedden, ruime slaapkamers en woonkamer. Er is een aangepast zwembad op het terrein met extra warm water. Kortom, een echt vakantieoord, midden in de bossen waarin rust en ruimte een belangrijke rol lijken te spelen.

De 24 uurs zorg voor Rick gaat ook op zo’n vakantie gewoon door. Hij heeft een mooi en fijn team van verzorgers om zich heen weten te creëren. Iedereen schijnt het belangrijk te vinden dat hij ook met zijn ouders op vakantie kan.  We reizen dan ook één of meerdere dagen af naar het oosten van het land om voor hem zorgen. Tijdens dit soort dagen masseer ik hem ook regelmatig.

 

Zware gevallen

Als ik net aankom in het vakantiepark staan Rick en zijn ouders in de tuin te genieten van de stilte en rust. Af en toe loopt er een groepje kinderen met begeleiders voorbij. Maar dan loopt er een echtpaar op het pad. De vrouw draait zich een paar keer om en kijkt ons aan. Vervolgens loopt ze op ons af en zegt: ‘Er is hier wel veel verandert zeg. Het zijn wel allemaal zware gevallen. Dat was vroeger niet zo.’ Ze begint te vertellen dat het vroeger een revalidatiecentrum was geweest en dat ze het niet meer terug kent.

Ik merk dat haar woorden ‘zware gevallen’ mij irriteren. Ze kijkt Rick niet één keer aan maar praat over hem heen.  De vrouw praat over gehandicapten alsof ze er niet zijn en er niet toe doen. Woorden als ‘ Ik had nooit verwacht dat het zo zou zijn. Wat doen ze hier? Ik herken er niets meer van terug, jammer.’  Hoe respectloos komen haar woorden bij mij binnen. Het begint ondertussen in mij te borrelen.

 

Vakantie?

De moeder van Rick zegt dat zij zijn ouders zijn en hier twee weken met vakantie zijn.

‘Ouders? Vakantie? Gaan jullie ook op vakantie?’ zegt deze mevrouw verbaasd. Ze vraagt dan aan mij wat ik dan doe. Ik probeer het haar rustig uit te leggen. Toch realiseer ik mij dat zij er niet veel aan kan doen. Ik zie de vrouw van de ene verbazing in de andere vallen.  Het lijkt erop alsof zij in een situatie is beland die zij van te voren niet had voorzien. Er een heel ander beeld bij had. Ook bij de zware gevallen die zij op het terrein ziet rondlopen en rondrijden in hun rolstoel.

 

Geen contact

Terwijl de vrouw druk haar verhaal aan ons kwijt moet, kijkt zij niet één keer naar Rick. Zegt zij geen woord tegen hem, ook niet als ik tegen hem zeg dat deze mevrouw hier vroeger gewerkt heeft. De ouders van Rick blijven rustig en laten de vrouw haar verhaal doen. Af en toe wisselen wij een blik met elkaar uit.

Als de vrouw weer verdwenen is, blijven we allemaal wat verbouwereerd staan. Dit gesprek heeft hooguit 5 minuten geduurd en niet alleen op haar impact gehad maar ook op ons. ‘Dit is het raarste gesprek wat ik ooit heb gehad over Rick en zijn lotgenoten’ zegt moeder dan. Ik kan dit alleen maar beamen.

Als ik naast mij kijk zie ik Rick in zijn rolstoel, met zijn prachtige ogen en mooie lach. Het is jammer dat mensen dit vaak niet zien. Ik realiseer mij nog meer dat ik het mooiste werk heb wat ik mij maar kan bedenken. Het verzorgen en masseren van mensen met meervoudige beperkingen. Hoe zwaar het soms ook is.

 

Respectvol en met aandacht.

Het doet mij nog meer beseffen dat mensen met lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen ook met respect en aandacht bejegend willen worden. Maar dat dit voor veel mensen lastig is, blijkt uit bovenstaand waargebeurd verhaal. Ik snap dat het lastig kan zijn. Daarom geef ik je gewoon 2 eenvoudige tips om respectvol en met aandacht contact te maken met mensen die dit niet gemakkelijk vanuit hunzelf kunnen doen.

Tip 1: Maak contact

Heel simpel, maar maak even contact met de ander. Gewoon door hem of haar gedag te zeggen. Ben jij gewend om iemand een hand te geven? Vraag desnoods of het kan aan de begeleider en doe dit dan nu ook.

Tip 2: Bij gesprek betrekken

Betrek de ander bij het gesprek. Dit kan eenvoudig door diegene even aan te kijken en te benoemen waar jullie het over hebben. Is de ander in staat om ook iets te zeggen, nodig hem of haar hiervoor uit. Hou er rekening mee dat het antwoordt langer op zich kan laten wachten dan je gewend bent. Geeft iemand geen antwoord, dan is dit ook oké. Het gevoel dat de ander zich gezien voelt is vele malen sterker dan het antwoord dat iemand wel of niet geeft.

Tip 3: Praat over mensen en toon respect

Hoe praat jij over mensen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking? Heb je het over ‘die’ , ‘zware gevallen’, ‘debielen’. Ja, het komt echt voor dat gehandicapte mensen zo genoemd worden. Bij mij gaan mijn haren rechtovereind staan als ik anderen zo hoor praten. Mensen met beperkingen willen met respect benaderd worden. Dat houdt ook in dat je met respect over ze praat. Je kunt dit doen door iets moois over deze persoon te zeggen. Een compliment geven is leuk, maar ontvangen nog beter.

Connecting Touch Therapy massages

Connecting Touch Therapy is als aanrakingsmethode gericht op de zintuiglijke prikkelverwerking. Tijdens en na de behandeling is dit zichtbaar aan een toename van rustmomenten/ ontspanningsmomenten in de lichaamshouding, gezichtsuitdrukking en de ademhaling. Wil jij hierover meer weten? Kijk dan op: Connecting Touch Therapy

Cursus Connecting Touch massages

Ben jij geïnteresseerd om de verschillende massages te geven? Op zaterdag 24 februari en 3 maart start er weer een 2-daagse cursus Connecting Touch massages

Ps: Vanwege privacy redenen zijn de namen van al mijn artikelen gefingeerd.

 

Heb jij ook dit soort ervaringen gehad? Ik ben heel benieuwd hoe jij daar meer bent om gegaan? Zou je dit met ons willen delen door een reactie te geven?

 

5 tips die mij hebben geholpen

 

Er zijn van die momenten in mijn leven dat ik het even niet meer weet. Het is vast niet raar dat ik dit zo aan je vertel, want ik ben ervan overtuigd dat we dat allemaal weleens hebben. Dit keer was het aan het begin van mijn nachtdienst bij een jong volwassen man met meervoudige beperkingen die ik wekelijks thuis verzorg. Naast het geven van massages werk ik als verpleegkundige bij gehandicapten die nog thuis wonen. Zijn ouders vertellen dat hun zoon de laatste uren veel onrust heeft gehad.

 

De onrust

Ik kijk hem aan. Normaal heeft hij een grote lach op zijn gezicht en stralende ogen. Dit keer niet. Zijn harde en indringende geluiden vullen zijn kamer. Zo’n geluid alsof hij je heel hard roept, maar dan zonder woorden. Schijnbaar heeft hij ergens last van. Het lijkt er dit keer op dat het zijn buik is. Zijn gezicht vertrekt in een grimas en hij beweegt zijn benen onrustig op en neer. Vaak is het zijn ontlasting wat hem dwarszit. Ouders komen er niet achter en laten mij alleen met hun zoon. En dat is oké, want ik kan je vertellen dat het veel energie voor alle partijen kost als niet duidelijk is wat er aan de hand is. Voor ouders is het fijn als er iemand is die het even van hun kan overnemen.

 

Machteloos gevoel

Met grote ogen kijkt hij mij aan. Ik vind het altijd moeilijk om te zien. Iemand die door zijn gedrag aangeeft dat er iets is. Onbegrepen wordt omdat hij verbaal niet duidelijk kan maken wat er is. Ik kan je vertellen dat het mij een machteloos gevoel kan geven.

Je vraagt je nu misschien af: ‘Waarom halen ze er dan geen dokter bij.’  Misschien klinkt het voor jouw raar in je oren, maar zij kunnen vaak op dat moment ook niets doen. Deze ervaringen hebben we al gehad. Observeren, signaleren en hem het gevoel geven dat we er voor hem zijn. Daar kiezen we nu voor. Terwijl ik rustig tegen hem praat, vertel ik hem dat ik zie dat er iets dwars zit. Het is belangrijk dat ik hem serieus neem. Hij reageert met dezelfde harde geluiden en zijn ‘andere blik’ in zijn ogen.

Hoe simpel is het om nu te denken ‘geef hem dan een pijnstiller’. Was het maar zo makkelijk. Bij deze jongen is om verschillende lichamelijke redenen voorzichtigheid geboden om een ‘gewoon Paracetamolletje’ te geven. Die kwetsbaarheid vraagt om goed na te denken om een juiste beslissing te nemen.

 

Controles en afstand nemen

Ik doe een paar controles om te kijken of hij misschien koorts heeft en ziek wordt. Alles is goed. Misschien helpt een andere houding hem zich prettiger te voelen en laat hem op de rand van het bed zitten. Helaas, hij verstijft nog meer. De onrust wordt erger en hij begint hardere geluiden te maken. Vervolgens leg ik hem op zijn zij. Het is heel even stil, maar dan begint hij weer hard te roepen en met zijn benen te trappelen. Ik draai hem op zijn rug. Ruggensteun omhoog, ruggensteun omlaag. Stil zijn en naast hem gaan zitten. Muziek aan. Niets helpt en dan komt het moment dat ik even niet meer weet wat ik nu kan doen om hem te helpen.

 

Ik neem even afstand en denk kort na wat ik nog kan doen. Dan neem ik een besluit en draai hem op zijn buik. Zijn gordijn gaat een stukje open zodat hij naar buiten kan kijken. Het is donker maar de lantaarnpaal vlak voor het huis geeft voldoende licht. Na een paar minuten wordt hij rustiger. Af en toe kijkt hij mij aan en verschijnt er langzaamaan weer een voorzichtige twinkeling in zijn ogen. Een kwartiertje later ligt hij ontspannen op zijn buik naar buiten te kijken. Als ik hem na een tijdje weer op zijn rug leg, valt hij na een uurtje in een rustige en ontspannen slaap. Wat er met hem aan de hand is geweest? Ik kan het je niet zeggen.

 

Mijn eerste jaar

Het doet mij denken aan mijn eerste jaar in de gehandicaptenzorg. Mijn 18 jaar ervaring als verpleegkundige op het consultatiebureau  waren misschien toch onvoldoende geweest om met deze nieuwe doelgroep te werken. Regelmatig heb ik gedacht: ik weet het even niet meer. De intensieve begeleiding en verzorging. Ervoor zorgen dat ik in mijn eigen kracht bleef staan, maar hoe doe je dat als je continue het gevoel hebt uitgedaagd te worden? Je het moeilijk vindt om je kwetsbaar op te stellen. Ik het liefst alles alleen wilde oplossen. Eén ding werd mij snel duidelijk: het lag niet aan de ander, ik moest aan mijzelf werken om met dit gevoel leren om te gaan. Wil jij weten wat ik heb gedaan?

 

 

4 Tips die mij hebben geholpen

 

  1. Maak het bespreekbaar: Door mijn machteloosheid bespreekbaar te maken met collega’s kreeg ik steun en tips. Ik heb ervaren dat ik niet de enige was die hier last van had. Die herkenbaarheid zorgde voor saamhorigheid.
  2. Neem afstand: Ik had de neiging om te dicht op iemands huid te zitten. Typisch een gevalletje van ‘overzorgen’. Bewustwording van dit soort momenten en ademhalingsoefeningen hebben mij geholpen om afstand te nemen. Zowel op het moment als ik het even niet meer wist, maar ook op momenten als ik rustig was. Op deze manier leerde ik mijzelf een goede buikademhaling aan. Extra tip: Ervaar jij een moment van even niet meer weten? Is het lastig om in het moment bv. je ademhaling onder controle te krijgen. Ga even naar de wc. Een plek waar je ongestoord een oefening kunt doen.
  3. Humor: Lachen geeft lucht. Door de dingen bespreekbaar te maken, niet alles te serieus te nemen, de humor van iets ook in kunnen zien heeft mij enorm geholpen.
  4. Sta open voor leermomenten: Het heeft lang geduurd voordat ik dit mijzelf toestond. Achteraf kan ik zeggen dat de perfectionist mij behoorlijk in de weg heeft gezeten. Door open te staan voor mijn leermomenten heb ik mij kwetsbaar durven op te stellen. Maar heeft het mij veel meer gebracht. Ik sta meer in mijn eigen kracht. Geeft mij rust en vertrouwen. Dat gun ik jou ook.
  5. Benoem de dingen die wel goed zijn gegaan: We hebben de neiging om ons te focussen op de dingen die niet goed gaan. Dat had ik ook. Door mij hiervan bewust te worden ben ik mij gaan focussen op de dingen die wel goed waren gegaan. Ik kan je vertellen dat dit veel meer was dan ik van te voren had gedacht.

 

Contact

Wil jij graag meer weten over wat ik doe? Neem dan gerust Contact met mij op.

 

Jouw ervaringen

Herken jij je in mijn verhaal? Loop je ergens tegenaan?  Het zou super zijn als je dit met ons wilt delen. Je kunt dit doen door je reactie hieronder te schrijven. Wil je liever anoniem blijven? Geen probleem. Stuur dan een mail naar : [email protected]

 

 

Gehandicapten gaan naar de Hammam

3 Tips om een Hammam op je werk te realiseren.

Het is alweer een jaar of 5 geleden dat binnen de dagbesteding waar ik gewerkt heb met gehandicapten er een grote verandering heeft plaats gevonden. De kinderen van toen waren 18 jaar geworden. Tijd om deel te nemen aan het arbeidsproces. Zo simpel als ik het hier schrijf was het niet. Dit had grote gevolgen en vroeg de nodige voorbereidingen. Van medewerkers, kinderen, jongeren, jong volwassenen en ouders. Een periode waarin ook voorbereidingen werden getroffen om de transitie van overheid naar gemeenten goed te laten verlopen. Al met al, het was een spannende en enerverende tijd.

Er kwam een nieuwe groepsindeling, nieuwe medewerkers en deelnemers (gehandicapten). Door uitbreiding van het werkplaatsencentrum verhuisde de jong volwassenen naar een nieuwe locatie. Ik weet niet of jij wel eens verhuisd bent, maar dit vraagt veel organisatie en zorgt voor een hoop stress. Dit geldt ook voor gehandicapten. Kortom, er werd veel gevraagd van iedereen en dat was regelmatig voelbaar. Deelnemers die bij binnenkomst op het werkplaatsencentrum snel geïrriteerd waren. Gedurende de dag onrustig heen en weer liepen, vaker om jou aandacht vroegen op welke manier dan ook.

 

Werkplaatsencentrum

Iedereen was zoekende naar duidelijke structuren die houvast konden geven. Maar iedereen was ook gemotiveerd om er een mooi werkplaatsencentrum van te maken. We gingen er allemaal voor.

Er ontstond een hout-, tuin-, textiel-, keramiek-, kook- en zeepwerkplaats. Er was ook een groep deelnemers die geen hele dag op één van de werkplaatsen aanwezig kon zijn. Een groep (ernstig meervoudig)  gehandicapten die niet teveel prikkels konden verdragen. Die extra lichamelijke verzorging nodig hadden.

 

De Hammamgroep

Het idee om een hammam groep te starten werd geboren. Vanuit ontspanning de dag starten om te kunnen leren. Leren door de beleving en zintuigen te prikkelen. Ruiken, voelen, horen, zien, proeven. De dag beginnen met een voetenbad, voetmassage, handmassage of hoofdmassage met voor ieder zijn eigen massageolie.

Een plek waar deelnemers van de andere werkplaatsen naar toe konden in een periode waarin zij een rustmoment of een moment van ontspanning nodig hadden om weer bij zichzelf te komen. Een plek waarin zij ook een voetmassage, voetenbad, handmassage konden krijgen. Spanning die zich had opgebouwd kon hier los gelaten worden. En dat is wat er ook vaak gebeurde. Deelnemers waarvan hun hoofd overliep van prikkels, werden hier vaak rustiger.

 

3 Tips om een Hammam op je werk te realiseren.

  • Begin klein. Zet minimaal 15 minuten voordat de deelnemers op de groep aankomen een aromastreamer aan met 5 druppels Lavendelolie. Gebruik een veilige aromastreamer. Deze gaat niet op water, maar werkt met een filter.
  • Start de dag voor extra kwetsbare gehandicapten met een handmassage met 100% biologische massageolie met essentiële olie (Lavendel, Roos) toegevoegd. Leer hoe jij de korte handmassage kunt geven. Tijdsinvestering? 5 tot 15 minuten.
  • Ga met je team brainstormen hoe jullie de massages op jullie groep kunt gaan realiseren. Heb je hierbij hulp nodig? Neem gerust Contact met mij op. Vanuit mijn ervaring kan ik jullie helpen om dit op zetten.

 

 

Meer Hammam momenten leren

Werk jij met gehandicapten of heb jij zelf een kind met lichamelijke en verstandelijke beperkingen. Herken jij bovenstaande situatie? Gun jij hen ook meer Hammam  momenten? Wil jij de verschillende voetreflex-, hand- en hoofdmassages en voetenbaden leren geven? In combinatie met veilige essentiële oliën die je hierbij kunt gebruiken? Wil jij weten welke oliën je bij specifieke klachten kunt gebruiken?

 

Cursus Connecting Touch massages aan gehandicapten

Op zaterdag 24 februari en 3 maart 2018 wordt 2 daagse cursus  Connecting Touch massages aan gehandicapten gegeven. Ik vertel je over al mijn ervaringen en leer jou hoe je de massages kunt geven.

Geef jij massages aan gehandicapten? Ik ben heel nieuwsgierig wat jouw ervaringen zijn. Wil jij dit met ons delen? Leuk! Je kunt dit doen door hieronder je reactie te schrijven.